“Als Tata er niet had gestaan, waren we er waarschijnlijk blijven wonen”

In de zomer van 2024 zijn we op reis gegaan. We wilden onderzoeken welke plek goed zou zijn voor de longen van ons kind. Maar we wilden ook gewoon als gezin een reis maken. Toen we later besloten om terug te keren naar Nederland, wisten we één ding zeker: we wilden ergens aan de kust wonen, op een plek met schone lucht.

We kozen bewust voor Texel. Vanwege de schone lucht, de lage pollenbelasting en de bijzondere groep mensen die we daar vonden. Het voelde als een plek waar we opnieuw konden ademhalen.

Herinneringen aan Wijk aan Zee🔗

Wijk aan Zee dragen we nog steeds met ons mee. Niet alleen als herinnering aan een prachtig dorp, maar ook aan de geur, de geluiden en alles wat daarbij hoorde.

Het raam dicht moeten doen bij verkeerde wind. Fijnstof op de kozijnen. De knieën van de kinderen die zwart werden na het buitenspelen. Handen wassen na het spelen buiten. De kraantjes in de speeltuin. De lichten in de avond. De vreemd gekleurde wolken boven het dorp.

Ik keek altijd hoe de vlaggen stonden voordat ik besloot waar we konden wandelen. Tijdens de avondwandeling met onze hond liepen we regelmatig met een sjaal voor onze mond vanwege de geur.

Als we melding maakten, kregen we soms een bon om de auto te laten poetsen. En als we belden over vieze wolken, kregen we te horen dat ze daar niets van wisten.

Opnieuw leren ademhalen🔗

Het heeft ons meer dan twee jaar gekost om dat allemaal los te laten. Om gewoon weer te wandelen zonder eerst te kijken of het stonk of hoe de vlaggen erbij hingen.

Sinds we weg zijn, zijn onze longen erg opgeknapt. We merkten het verschil al duidelijk na onze verhuizing naar een andere kustplaats.

Dat blijft dubbel. Wijk aan Zee is zo’n prachtig dorp. Als Tata er niet had gestaan, waren we er waarschijnlijk blijven wonen.