“Mijn moeder had letterlijk zuurstof nodig om weer goed te kunnen ademen”

Het unheimliche gevoel dat ik bij Tata Steel heb, is eigenlijk al op jonge leeftijd gestart. Toen ik 10 jaar was, om precies te zijn. 🔗

Zo’n 30 jaar geleden toen ik samen met mijn moeder in Wijk aan Zee kwam wonen. De medeleerlingen van mijn basisschool hadden toen net een test afgelegd. Terwijl ze fietsten, werd – wat ik mij kan herinneren – door onderzoekers van de Universiteit van Utrecht hun longcapaciteit met maskers getest. Waarom werd ons niet duidelijk gemaakt. En de resultaten, die zijn nooit aan ons bekendgemaakt.

Het staat symbool voor vrijwel alle onderzoeken rondom gezondheidsrisico’s van Tata Steel. Het ongewisse waar je bewust in gehouden wordt. En níemand die iets doet. Je kunt je niet voorstellen welk gevoel van zorgen en onmacht dat oplevert.

Pitten in de tuintafel🔗

Die continue onrust die ik – en velen met mij – als omwonende van Tata Steel ervaar, werd zo’n zes jaar geleden alleen maar versterkt. Toen ik voor de zoveelste keer de tuinmeubelen van mijn Bed & Breakfast schoonmaakte en zag dat de grafietregens een soort pitten hadden achtergelaten op mijn glazen tuintafel. De gedachte dat je dit ook inademt, zorgde ervoor dat ik contact opnam met Tata Steel, maar ook met de schoonmakers die ze zo zorgvuldig inzetten om al het zwart in ons dorp weg te poetsen. Niemand gaf antwoord. Nie-mand. En als dat gebeurt, dan wéét je ook dat er simpelweg iets verborgen wordt gehouden.

Zuurstof om bij te komen🔗

Een incident met mijn moeder, nu een paar maanden geleden, was voor mij de druppel. Die volgde na een namiddag vol met extreem hard lawaai en stank die uit de fabriek kwam. Ik kreeg het bericht dat ze onwel was geworden en moeite had met ademhalen. De ambulance, brandweer en politie waren uitgerukt omdat de situatie in het dorp zo alarmerend was. Een van de ambulancemedewerkers verzorgde uiteindelijk mijn moeder. Ze had letterlijk zuurstof nodig om bij te komen.

In het donker gehouden door Tata en de overheid🔗

De situatie om me heen lijkt steeds erger te worden. Meerdere vrienden van mijn man hebben kanker of zijn er inmiddels aan overleden. En dan heb ik het nog niet over de veelheid mensen die je in de buurt kent, die met dezelfde schrijnende ziekte te maken hebben (gehad). En hoewel de eerste rapporten naar buiten komen over hoe schadelijk de uitstoot is van de Tata Steel-fabriek – zeker voor kinderen – worden we na al die jaren nog steeds in het donker gehouden. Door Tata. Door de overheid. En vrijwel alle instanties die namens hen controle en onderzoek doen.

Mama, kun je ook dood gaan aan de giftige lucht van Tata Steel?

Dochter van Sabine (10)

De gesprekken die ik inmiddels met mijn 10-jarige dochter voer, zijn van een hele andere orde dan toen ik op 10-jarige leeftijd zelf hier kwam wonen. Waar ik als jong meisje stond te kijken van het bevreemdende onderzoek dat toen werd gedaan, raak mijn dochter zich steeds bewuster van hoe giftig wonen in Wijk aan Zee is. Ze stelde me laatst de vraag of je ook dood kunt gaan vanwege de giftige lucht die Tata Steel uitstoot. En hoewel er volgens de ‘officiële’ feiten en cijfers nog geen hard bewijs voor is, kan ik de vraag niet meer met zekerheid met ‘Nee’ beantwoorden. Dat besef, voor zowel mijn dochter als mij, is ongelooflijk zwaar om mee te leven.”

Wonen naast Tata is ongezond. Als buren hebben we last van stank, stof en geluid en maken kosten voor schoonmaak, onderhoud en soms zelfs verhuizing. Wij zetten de collectieve massaschadeclaim door. Vindt u ook dat u recht heeft op een vergoeding?