"Ik kies voor een 'aardig' verzet: medemenselijk en met oog voor de natuur!"

Ik woon al mijn leven lang in Heemskerk. Zelfs tijdens mijn studietijd ben ik in Heemskerk blijven wonen. Hier had ik mijn sport, mijn vriendengroep en familie. Nog altijd vind ik het de mooiste plek om te wonen. Ik ben verknocht aan de duinen, het strand en de zee. De kust is verweven met mijn leven.

De fabriek is onlosmakelijk verbonden met mijn geboorteplek

Mijn vaders familie komt uit IJmuiden, en daarom reden we er twee keer per week naar toe, bij voorkeur over de sluizen. Tata, in mijn herinnering de 'lichtjesfabriek', maakte indruk op mijn zusjes en mij. Het had iets mysterieus en magisch, die grote fabriek aan de kust. De aanblik van de hoogovens roept warme herinneringen op, en net als veel anderen in onze regio voelde ik trots voor deze markante plek. De fabriek is onlosmakelijk verbonden met mijn geboorteplek.

Deze blik op de fabriek kantelde omdat ik zelf veranderde. Ik begon me steeds meer zorgen te maken over het klimaat, en dit veranderde snel mijn perspectief op de fabriek. In eerste instantie richtte mijn kritische houding zich vooral op de aanzienlijke uitstoot en de ontwrichtende effecten op zowel de natuur als het klimaat. Echter, toen ik me meer ging verdiepen in de berichtgevingen rondom Tata, ontstond er een nieuwe zorg: de gezondheid van ons als omwonenden.

Angst om de gezondheid van mijn kinderen, mijn vrienden, familie en alle mede-omwonenden

Wanneer de wetenschap doordringt dat de uitstoot van Tata in Heemskerk niet alleen schadelijk is maar zelfs ziekmakend, voel ik me met mijn twee zoons hier wonend plotseling geconfronteerd met een overweldigende verantwoordelijkheid. Ondanks deze kennis maak IK bewust de keuze om hier te blijven wonen. Omdat ik nog de zorg voor hen draag, maak ik deze keuze dus indirect ook voor hen. Het probleem is daarmee voor mij een stuk groter en persoonlijker geworden. Wil ik deze verantwoordelijkheid wel dragen?

Deze realiteit raakt me diep. Het is niet het gebrek aan begrip of kennis bij Tata, maar eerder een bewuste beslissing van de Tata-top om door te gaan, ondanks de schadelijke gevolgen voor de omgeving. Dit terwijl de VN in 2022 het recht op een schone, gezonde en duurzame leefomgeving als een fundamenteel mensenrecht heeft erkend.

Het is niet zomaar iets; het is onze gezondheid dat wordt ondermijnd.

De uitdaging om met deze zorgen en onmacht om te gaan, is geen lichte taak. Tot op heden heb ik nog geen medestanders in Heemskerk gevonden, en dat is iets wat ik moet accepteren. Het is niet mijn rol om anderen te activeren, maar dit kan soms wel frictie bij mezelf veroorzaken. In het besef van hoe duidelijk economische belangen boven menselijke en natuurlijke belangen worden gesteld, is het verdrietig dat we als omwonenden dit ogenschijnlijk stilzwijgend accepteren. Waarom staan we niet op voor een gezonde leefomgeving? Het is niet zomaar iets; het is onze gezondheid en welzijn dat wordt ondermijnd.

Met deze redenen besluit ik mijn zorg uit te spreken met respect voor iedereen, dus ook de mensen die er werken of die zich niet uitspreken. Ik zoek naar manieren om ermee om te gaan zonder dat ik de polarisatie extra aanwakker. Ik kies voor ‘een aardig verzet’, waarbij aardig verwijst naar medemenselijkheid en tegelijkertijd ook grondig, waarbij ik kracht haal uit de symbiose van de natuur. Dit aardig verzet uit zich in tal van manieren: spreken op een actiepodium, schilderen, me inschrijven voor de massaschadeclaim, samenkomen, schrijven en dichten.

Ik kies ervoor om me in te zetten voor een veilige en gezonde leefomgeving voor iedereen in de IJmond.

Wonen naast Tata is ongezond. Als buren hebben we last van stank, stof en geluid en maken kosten voor schoonmaak, onderhoud en soms zelfs verhuizing. Wij zetten de collectieve massaschadeclaim door. Vindt u ook dat u recht heeft op een vergoeding?