“Een ding weet ik zeker: mijn toekomst is onzeker”

Eind februari 2023 zat ik op een verjaardagsfeestje. Gewoon gezellig kletsen met andere gasten. Tot ik ineens een naar, pijnlijk en onbekend gevoel kreeg in mijn rechterlong. Wat volgde was een achtbaan van ziekenhuisbezoeken, onderzoeken en vooral wachten. In het Antoni van Leeuwenhoek kwam uiteindelijk de diagnose: longkanker. De zeldzame ROS1-variant, met uitzaaiingen naar lymfeklieren. Na een operatie bleek al snel dat ik ook uitzaaiingen had in mijn lichaam én hoofd. Mijn doelgerichte therapie is levensverlengend, maar heeft een onbekende houdbaarheidsdatum.

Ik was 37 jaar. Uitgezaaide longkanker. Gezond geleefd, nooit gerookt.

Wel woon ik al 20 jaar in de IJmond, net weer in Heemskerk, maar de afgelopen vier jaar in Beverwijk, veel te dicht bij Tata waar ik regelmatig de geur van de fabriek kon ruiken en ik op die dagen bijna mijn huis niet uit durfde.

Levenshaast

Kanker heeft mijn leven in één klap omgegooid. Ik ben pas 39 jaar, net getrouwd en moeder van een bruisende dochter van 9 en een lieve bonusdochter van 15. We wonen vlak bij zee en genieten volop. Misschien leef ik wel intenser dan ooit. Er staan de aankomende periode weer prachtige reizen op de planning en mijn dagen zijn volgepland.. Maar het voelt ook als een soort levenshaast. Mijn bucketlist wordt in rap tempo afgestreept. Want met mijn type kanker weet je het maar nooit.

Als ik het had geweten...

Mijn hele leven woon ik al in de regio rond Tata Steel. Geboren en opgegroeid in de gemeente Haarlem, voor de liefde verhuisd naar Heemskerk. Daarna verkast naar Beverwijk, maar inmiddels wonen we weer in Heemskerk.

In Beverwijk voelden we ons minder thuis dan gehoopt. Het geluid van klappend schroot was hier harder, vooral ’s nachts, en de geur van de fabriek hing vaak in de lucht. Je weet gewoon dat je naast een enorme vervuilende industrie leeft. En zo wil ik mijn leven en mogelijk laatste jaren niet doorbrengen. Dat wil ik mijn dochter ook absoluut niet aandoen. Mijn thuis moet voelen als thuis: vertrouwd, rustig en gezonder. Dat vonden we terug in Heemskerk waar mijn dochter haar school en sport heeft.

Toen ik het artikel van de NOS las over Tata Steel, schrok ik. De uitstoot kan volgens wetenschappers genetische veranderingen veroorzaken. In het postcodegebied waar we woonden, is het percentage longkankergevallen opvallend veel hoger dan in het gebied waar we nu wonen. Had ik dat eerder geweten, dan waren we hier waarschijnlijk niet gaan wonen. De ROS1-mutatie in mijn longen is zo’n ‘foutje’ in het DNA. En uit meerdere onderzoeken blijkt dat mensen die gevoelig zijn, door blootstelling aan bepaalde stoffen inderdaad zulke DNA-veranderingen kunnen oplopen.

Of Tata mijn ziekte heeft veroorzaakt? Ik kan het niet uitsluiten. Mijn gevoel zegt in elk geval: het heeft niet geholpen.

Waarom ik meedoe aan de massaclaim

Als jong zelfstandige heb ik geen arbeidsongeschiktheidsverzekering. Geen vangnet. En ik ben niet de enige. Daarom doe ik mee aan de massaclaim tegen Tata. Niet uit wrok, maar omdat gezondheid geen luxe zou moeten zijn. En omdat er ook recht moet komen voor mensen die al ziek zijn geworden.

Mijn verhaal is maar één van velen. Maar als ik het vertel, is het misschien net dat zetje voor iemand anders om ook op te staan.

Je kunt Lenny haar verhaal volgen:

- www.kankervriendinnen.nl

- Insta: @kankervriendinnen

Wonen naast Tata is ongezond. Als buren hebben we last van stank, stof en geluid en maken kosten voor schoonmaak, onderhoud en soms zelfs verhuizing. Wij zetten de collectieve massaschadeclaim door. Vindt u ook dat u recht heeft op een vergoeding?